Domowe zacisze

Czy tego chcemy czy nie (haha) nasz remont powoli, siermiężnie dobiega końca. Dziś oddamy do użytku WC, na dniach uruchomimy łazienkę, później sypialnię… Im bliżej momentu gdy będziemy mogli się w końcu zabrać za sprzątnie (szorowanie) naszych „czterech kątów”, a następnie przeprowadzkę tym bardziej czujemy, że jest  pod górkę. Teraz każde opóźnienie, choćby tylko 1 dniowe jest odczuwalne, a presja coraz większa bo chcemy JUŻ, TERAZ, ZARAZ. Bo gdy coś jest blisko to wydaje się być najdalej…

Aktualnie czekamy na możliwość opróżnienia 2 naszych ostatnich izb w celu ich pomalowania, później przedpokój i… voilà! To tak w skrócie.

Kiedy rozpoczynaliśmy remont w drugiej połowie września zeszłego roku byliśmy pełni zapału i pewności, że 1 urodziny Młodego spędzimy już „na swoim”. Wydawało się nam wtedy, że likwidacja starej boazerii, drapanie ścian i skuwanie kafelek to kwestia tygodnia. Kolejne 2-3 tygodnie to czas na gładzie, a później już tylko wymiana okien, montaż drzwi, kafelkowanie… ohh jakie to było naiwne. Brak doświadczenia w pracach remontowo – budowlanych dał nam się we znaki. Bo po pierwsze starą boazerię trzeba było gdzieś upłynnić (pociąć, przygotować do wywózki), do mieszkania trzeba najpierw zwieź sprzęt, a skucie kafli (w kuchni łazience i wc) to był jedynie początek mordęgi związanej z instalacjami wod-kan. Nie będę tutaj wspominaj o czyszczeniu ścian do tynku – czynność ta jest nominowana do najbardziej parszywej roboty tego remontu.

Co ciekawe największym problemem jakim przyszło nam się zmierzyć w trakcie tego remontu nie były braki umiejętności, pusty portfel (mieliśmy dobrze wyliczony budżet, ale o tym później) czy niechęć do pracy, a brak sił fizycznych. Wiem o tym najlepiej bo „na Olimpie” byłem codziennie od poniedziałku do soboty, od 15 do 20-21 drapałem, gładziowałem, później szlifowałem, gruntowałem, dni mijały a efektów jakby wciąż nie było widać.

I tak z dnia na dzień zmęczenie fizyczne dawało się coraz bardziej we znaki, a kolejne deadline’y okazywały się być z dupy wziętymi i nierealnymi, zapał opadał bo ile można robić i nie widzieć efektów tej roboty!? No ile? Miesiąc :) Tyle można. Więcej nie.

Oczywiście na opóźnienia miały też wpływ czynniki zewnętrzne. Na okna trzeba było czekać miesiąc, na kuchnie podobnie, nie mówiąc o jej instalacji która miała zając dwa dni, a zajęła w sumie chyba ponad tydzień. Podobnie szafy w przedpokoju. Jedynie drzwi wewnętrzne chłopy zrobiły zgodnie z zapowiedziami, ale co z tego jak przy okazji narobili roboty na kolejny tydzień (poprawki po grubym kuciu, którego miało nie być w ogóle).  Jeśli dodamy do tego chorobę Małego, jego pobyt w szpitalu, instalację skrzynki z bezpiecznikami (kolejne 3 dni wyjęte z życiorysu budowlanego) i grudniowy przestój spowodowany okresem przedświątecznym to mamy pełny obraz…

Dziś efekty remontu widać gołym okiem. Jest fajnie, jest dobrze, jest blisko, a jednak jeszcze tak daleko.

Lista ToDo ma dwadzieścia kilka pozycji, a ostateczny deadline już za tydzień.

Powiem szczerze, jestem kurewsko tym remontem zmęczony. Nie bawi mnie nawet wizja składania mebli czy wieszania lamp. Chce siąść, i nie musieć robić nic, choć przez chwilę, nie spieszyć się z pracy do domu, choć raz nie musieć przebierać się w remontowe ciuchy i zastanawiać co tu zrobić, żeby było dobrze.

No cóż, to jest cena jaką się płaci za remont ze własnym zakresie. Czy było warto? Nie wiem.

Z jednej strony koszty wynajęcia firmy budowlanej spowodowałby z pewnością konieczność albo rezygnacji z części wyposażenia, albo powiększenia budżetu, na co nas najzwyczajniej w świecie stać nie było. Z drugiej strony znalezienie w dzisiejszych czasach firmy, która chociaż w 90% wywiązałaby się ze swoich prac w stopniu więcej niż zadowalającym (wykonanie, terminy) graniczy z cudem. Znam różne przypadki i powiem szczerze, że wolę ciekawiej spożytkować te 10-15 tysięcy jakie musielibyśmy z pewnością  wydać na robociznę ;).

Ze strony trzeciej wszyscy mówią o jakieś niebywałej satysfakcji jaką mam osiągnąć po zakończeniu prac…

No więc kończymy ten remont i czekam na ten „boski dotyk”, który sprawi, że krew, pot i łzy wylane podczas tego remontu będą przez kolejne lata procentować zadowoleniem i dobra aurą „Na Olimpie”.

wg obliczeń małżonka w sobotę robimy wielkie sprzątanie, na które zaprosiliśmy już nasze rodzeństwo a w kolejnym tygodniu przeprowadzka – dla mnie wciąż nierealna, bo przecież tutaj mieszkamy już 4,5 roku – przyzwyczaiłam się chyba bardziej niż mi się wydaje…

no ale trzeba iść naprzód ;) mam nadzieję, że nowe mieszkanie będzie równie szczęśliwe (a może jeszcze bardziej?:)) jak te, wychodzę z założenia, że dom to rodzina, więc zmiana miejsca jest tylko konsekwencją naszej rozrastającej się rodzinki

to już 10ty tydzień ciąży – czuję się nie najgorzej, mdłości dokuczają, ale jakoś sobie z nimi radzę

nowe słowa w słowniku Piotrusia: pijo (piwo, pilot), miiia (misiu), dzisiaj na handlu zanim się spostrzegłam wyhaczył rzepę i…zaczął konsumować…:), sam wychodzi z łóżeczka, sam do niego wchodzi, zaczyna wspinać się na fotele i kanapy – robi się zaiste coraz ciekawiej! kocham tego małego brzdąca nad życie, daje mi tyle radości, tyle spełnienia…wszystko oczywiście potrafię zepsuć swoim marudzeniem jak mi to czasami ciężko, ale w głębi serca macierzyństwo to jest moja największa lekcja miłości, cierpliwości i zrozumienia

kupiliśmy ostatnio:
- łóżko, materac (skorzystaliśmy z porady fizjoterapeutki – ciekawe, czy będzie wygodny!), płytę szczytową, szafki ścienne, lampę, karnisze i firanki do sypialni
- do pokoju młodzieńca komodę, półki białe i kolorowe, stolik, dwa krzesełka, karnisz, lampę sufitową i nocną
- czerwony zegar do kuchni
i 4 hot-dogi :))))

W Komforcie zamówiliśmy jasną wykładzinę safari (do sypialni).
A dzisiaj zostały położone panele w dużym pokoju jupiiii :)
W Abrze wybraliśmy brązowo-beżowy narożnik Play – niestety trzeba czekać na niego około 5tygodni.
Wyprowadzka tuż, tuż. Jeszcze tylko malowanie reszty pokoi, montaż mebli, wielkie sprzątanie i będziemy mieszkać na „olimpie” :)
Początek lutego to najbardziej realny termin (a my naiwni sądziliśmy, że zamieszkamy tam na I-wsze urodziny małego, które były ponad dwa miesiące temu ;)

W niedzielę 15.01. ojciec rodziny porwał nas na wycieczkę! (robi cały Boży tydzień na budowie, a potem wpada na genialny pomysł, żeby w jedyny wolny dzień w tygodniu wstać przed 7mą, zapakować majdan czyt. duży wózek plus sanki plus cały osprzęt dziecięcy i wyruszyć w drogę!) Celem było oczywiście poszukiwanie zimy no i … udało się :) dorwaliśmy ją w Wiśle, gdzie nie było nas już prawie rok. Na miejscu byliśmy przed 10tą, przyjemny mrozik, prószący śnieżek. „Prawie” zdążyliśmy na mszę w małym kościółku na Górnośląskiej, a potem spacerki, spacerki, spacerki. Mały pierwszy raz na sankach – minę miał baaardzo poważną. Opatulony kocami siedział cichutko jak „g” w trawie :)

„U Janeczki” czekała na na nas pyyyszna gorąca czekolada, ciacho i kawa. Mały gościł się jak u siebie :)

Potem znowu spacer (mały popadł w stan drzemki 40minutowej) no i obowiązkowo obiad w karczmie „Ondraszkowa Izba”. Piotruś spotkał tam dwie koleżanki z tego samego rocznika, rozdawał buziaki na lewo i prawo, chwytał dziewczyny za ręce – generalnie mały podrywacz się w nim obudził. Chyba z wrażenia postanowił się przesikać, ale zapas ubrań na zmianę był przygotowany, więc nie zaskoczył nas tym zbytnio.

Potem jeszcze małe odwiedziny u znajomych w Tychach i minioną niedzielę możemy zaliczyć do jednej z piękniejszych w ciągu ostatnich kilku miesięcy :)

Jeśli ktoś śledził mój niechlubny „Dziennik Remontowy” z pewnością w ostatich tygodniach czuł się strasznie zaniebany :). Niestety pogodzenie pracy zawodowej (jednej i drugiej), życia rodzinnego, żywota dziarskiego robotnika i niedzielnego pisarza nie jest łatwe, a doba jak na złość ma tylko 24h.

Jednak! Mimo wszystko zbliżamy się do końca tej wydawałoby się niekończącej się sagi pt: Remont mieszkania i z każdym dniem bliżej nam do pierwszej nocy spędzonej na „Olimpie” (czyli w naszym nowym mieszkaniu). Mało tego. Powiem, że jeszcze nigdy nie było tak blisko jak dziś ;).

Stan robót na dzień dzisiejszy wygląda następująco:
1. Łazienka – dziś powinna zostać ukończona w 100%. Do zrobienia w najbliższych dniach pozostanie fugowanie wanny, mycie i doprowadzenie do porządku kafelek/wanny oraz montaż szafek, pralki, lustra, baterii. Na deser będzie jeszcze kaloryfer, ale to też już tylko kwestia montażu.

2. WC – jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem do końca tygodnia zakończymy kafelkowanie (zostało kilka kafli) i montaż Geberita.

3. Kuchnia – ukończona w 100%. Pomalowana, zabudowana i piękna. Pozostało domyć, wyczyścić i można gotować.

4. Sypialnia – gotowa w 100%. W tym tygodniu musimy kupić dywan, łóżko, szafki i zamontować to wszystko w naszym małym królestwie ciszy i spokoju.

5. Salon – pomalowany, wypieszczony. Do końca tygodnia montaż paneli i jak dobrze pójdzie w sobotę pojawią się w nim zapakowane w pudełka meble.

6. Pokój dziecinny – czeka nas malowanie, niestety ze względów logistycznych póki co pokój ten służy jako magazyn więc malowanie uzależnione jest od jego opróżnienia.

7. Pokój biurowy – jw. czeka na malowanie, póki co to nasze centrum dowodzenia więc wygląda na to, że ukończony zostanie na samym końcu.

8. Przedpokój – w planie malowanie i pieszczenie cokolików, myślę, ba, jestem pewien, że do końca tygodnia uda się go wykończyć.

Oczywiście czeka nas jeszcze montaż oświetlenia, szafek i półeczek. Podłączanie sprzętów, mycie, szorowanie, czyszczenie okien, drzwi, ram, kafli oraz znienawidzone poprawki kosmetyczne. W między czasie opróżnienie mieszkania z remontowych sprzętów, likwidacja odpadów, no i przeprowadzka ale to wszystko to PIKUŚ w porównaniu do tego z czym musieliśmy się zmagać przez ostatnie 4 miesiące.

Plan jest jasny.

Kończymy remont do końca stycznia i choćby nie wiem co – wprowadzamy się.

Damy radę!?